basket.timer.attention

basket.timer.time.is.running.out

Ayacucho inleefreis voert je naar het hart van Peru

Chris, Viviane, Chetna, Brian en Jérôme. Stuk voor stuk stonden de inleefreizigers die in 2015 mee naar Ayacucho trokken met hun mond vol tanden door de gastvrijheid van de lokale bevolking. Na hun overnachting bij plaatselijke gastgezinnen, spreken onze vijf ambassadeurs unaniem van een onvergetelijke ervaring.

Chris: “Nut van een nieuwe keuken”

“Halverwege de reis mochten we per drie bij een gastgezin logeren, waar we anderhalve dag meedraaiden in hun leven van elke dag. Elke groep had zo z’n eigen project, gelinkt aan zaken die voor verbetering vatbaar waren. Ik zat bij een gastgezin dat een redelijk recente keuken had, maar een heleboel Peruanen koken hun potje nog op een houtvuur, zonder schoorsteen die de rook naar buiten leidt. Solid probeert die mensen te overtuigen van het nut van een nieuwe keuken en enkele deelnemers hebben zo’n keuken gebouwd bij hun gastgezin. Andere groepjes legden zich dan weer toe op de bouw van nieuwe, propere toiletten. Zo droegen we heel concreet ons steentje bij.”

Viviane: “Berekoud in bed”

“Het beleven van Ayacucho in al z’n facetten stond de hele tijd centraal, maar dat is nergens beter gelukt dan tijdens mijn verblijf bij een ontzettend lieve Peruaanse familie. Die mensen waren zó gastvrij dat ze zelfs hun bed aan ons hebben afgestaan, zodat we toch van enig comfort konden genieten. Dat dat naar Westerse normen niet zo heel veel voorstelt – het bed zakte door en het was berekoud in die kamer – is meteen vergeven en vergeten als je ziet hoe joviaal en vriendelijk ze zijn. Ze vonden het maar niets dat hun gasten ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen wilden steken – dat vloekt blijkbaar met hun idee van gastvrijheid – maar zelf heb ik daar enorm van genoten.”

Chetna: “Het leven is er zo puur”

“Ik heb Indische roots, dus ik weet maar al te goed wat armoede is, maar ik had mij nooit kunnen voorstellen dat ik zou mogen logeren bij mensen die letterlijk niet meer dan twee potten, een matras en een paar kleren hebben. Daar overnachten was echt een unieke ervaring, die voor mij gerust nog een dag of twee langer had mogen duren. Nu bleef het contact beperkt tot het samen uitvoeren van de dagelijkse activiteiten, maar ik had graag nog meer willen meemaken daarHet leven is er zo puur. De mensen zijn zo vriendelijk. En het landschap is prachtig!”

Brian: “Duvel voor padre”

“De padre familias en de mamá spraken alleen Quechua (en dat lijkt niet eens op Spaans), maar die taalbarrière speelde ons amper parten. Veerle mocht koken met de vrouw des huizes, terwijl Sigrid en ik hout stapelden. Ik kon er af en toe vanonder muizen om te fotograferen, maar het werk moest wel klaar zijn. Toen we onze cadeautjes uitdeelden, was de dankbaarheid hartverwarmend groot: de kinderen begonnen meteen met hun buitenspeelgoed of bellenblazer te spelen of creëerden een nieuwe melodie op hun kersvers mondmuziekje. Padre dronk net iets te gulzig van de Belgische Duvel, terwijl mamá zichtbaar genoot van de Belgische pralines.”

Jérôme: “Hier kom ik nog terug”

“Het logeren bij het gastgezin was werkelijk een onvergetelijke ervaring. We werkten samen op het land, gingen naar de markt om de oogst te verkopen en kookten samen. Gedurende twee dagen en een nacht heb ik het echte Peruaanse leven geleid. Dat is iets wat je als toerist nooit kunt meemaken, en wat je als mens bepaald niet licht kunt vergeten. Ik ben dan ook vast van plan om samen met mijn vrouw en kind eens terug te keren naar Ayacucho, zodat ook zij met hun eigen ogen kunnen zien wat ik heb gezien tijdens de inleefreis. Die schoonheid wil ik hen zeker niet onthouden.”

Voor het volledige verhaal, kun je terecht in de digitale, doorbladerbare versie van ons magazine.