Een kampvuur maken: zo pak je het veilig aan

Voor je ook maar één takje sprokkelt, komt de belangrijkste vraag: kan ik hier veilig vuur maken? Een voorziene vuurplaats of vuurschaal heeft altijd de voorkeur, maar kijk ook naar de omstandigheden: “bij droogte, harde wind, overhangende takken of brandbaar materiaal in de buurt laat je het vuur beter achterwege.”

“Check ook altijd de lokale regels, want die verschillen per regio en moment. In bossen en natuurgebieden mag je niet zomaar vuur maken en bij droogte kunnen extra verboden gelden. Kijk daarom vooraf op de website van het natuurgebied of de gemeente waar je naartoe gaat.”

Twijfel je? Dan is de veiligste keuze om geen vuur te maken.” Vraag jezelf tot slot af: heb ik dit vuur echt nodig? Als het risico groter is dan de meerwaarde, laat je het beter uit.”

“Vuur maken is voorbereiding”, weet Brecht. “Weet je zeker dat je op je bestemming vuur mag maken? Verzamel dan tijdig je materiaal, in plaats van pas te beginnen zoeken wanneer je het koud krijgt. Kom je onderweg al droge tondel en geschikte takjes tegen? Neem ze dan alvast mee.”

Voor een goed kampvuur heb je niet zomaar hout nodig. Brecht deelt je brandstof op in drie categorieën: tondel, aanmaakhout en brandhout.

Een kringetje stenen maken en klaar? Niet helemaal. “Zo’n steen van tien centimeter houdt een vlam niet tegen”, waarschuwt Brecht. De grootste valkuil zit bovendien niet noodzakelijk naast of boven je vuur, maar eronder.

“Bosgrond bevat vaak een laag humus, bladeren en fijne wortels die door de hitte kan beginnen smeulen. Zelfs in de winter kan vuur zich zo ondergronds verspreiden. Gebruik daarom liefst een bestaande, voorziene vuurplaats. Maak je op een plek waar dat toegestaan is zelf vuur, zorg dan dat er rond en onder het vuur geen humus, wortels of ander brandbaar materiaal kan beginnen smeulen.”

Alles verzameld? Leg je hout dan alvast op volgorde van dun naar dik naast je vuurplaats. “Zo hoef je niet halsoverkop nieuwe takjes te zoeken terwijl je eerste vlammetje alweer uitdooft.”

“Maak vervolgens een droog platform van enkele takjes, zodat je vuur niet rechtstreeks op een vochtige bodem start. Leg daarop je tondel en bouw erboven met fijne takjes een luchtige constructie.” Brecht legt enkele iets dikkere takjes kruislings over elkaar. Zo ontstaat een verhoogd steunpunt waartegen je fijnere takjes kunt leggen én kan er langs onder zuurstof bij het vuur.

Voor beginners is een gewone aansteker volgens Brecht de eenvoudigste keuze. Ook met lucifers lukt het, al vragen die buiten wat meer finesse. “Krijg je je vuur met één lucifer aan, dan weet je dat je opbouw goed zit.”

Een firesteel of vuurstick vraagt iets meer techniek. Je strijkt met de schraper over de staaf zodat hete vonken op je tondel vallen. Omdat een vonk geen takje rechtstreeks in brand zet, heb je heel droge, luchtige tondel nodig. Waarom Brecht er graag eentje gebruikt? “Hij blijft ook bij nat en koud weer bruikbaar en gaat heel lang mee. “En vuur maken met vonken is gewoon leuk”, geeft hij toe.

Zodra je tondel brandt, voeg je snel genoeg fijne takjes toe om de vlam te voeden. Brandt dat goed? Ga dan stap voor stap naar dikker hout. Prop het geheel niet vol: een vuur heeft behalve warmte en brandstof ook zuurstof nodig.

“Gooi het laatste uur geen nieuw brandhout meer op het kampvuur. Laat het vuur uitdoven en de laatste kolen opbranden.” Brecht haalt grotere stukken hout uit het vuur, schuurt de gloeiende kooltjes eraf en maakt de resterende kolen met een stevige stok zo klein mogelijk.

Gebruik je liever water, giet dat dan voorzichtig over de kolen en roer alles grondig om. “Let op voor hete stoom, opspattende as en kooltjes.”

Wanneer is het écht uit? Daar heeft Brecht een simpele test voor: “je moet je hand zonder probleem op het kolenbed kunnen leggen en de overgebleven stukken hout kunnen vastpakken. Pas dan is het vuur echt uit.”