Zijn wandelclubs weer hip? 10 vragen aan Antwerp Walking Crew

Zola: “Vorig jaar vonden we allebei dat er wel een paar kilootjes af mochten. Ik liep toen geregeld mee met een Antwerpse running crew. Vooral het communitygevoel vond ik geweldig: samen iets drinken, mensen leren kennen… Alleen moest ik mezelf eerst door die run sleuren om bij het leukste deel te komen.”

Wandelen voelde voor ons veel vanzelfsprekender. Gewoon jas aan en weg. Toen we op TikTok een stappenchallenge zagen, besloten we elkaar uit te dagen: elke dag 20.000 stappen. Wie het niet haalde, moest de ander 200 euro betalen. Voor tien euro denk je misschien: ach ja. Maar tweehonderd euro? Dat voel je. In acht maanden misten we ons doel elk maar één keer. Soms gingen we om 23.30 uur nog snel naar buiten voor onze laatste stappen.

Zo kregen we het wandelvirus te pakken. We wandelden ’s morgens, tijdens de lunch en ’s avonds. Tot we dachten: overal bestaan running crews, waarom eigenlijk geen walking crew? Dus in maart 2026 zijn we gestart. Onze eerste wandeling was met ons mama, een vriend en wij: we waren met vier. Een paar maanden later stonden de trappen van de Opera plots vol. We vroegen: ‘Wie is hier voor Antwerp Walking Crew?’ en zowat zeventig mensen reageerden.”

Zola: “We zijn via onze smartphones voortdurend met elkaar verbonden, maar volgens mij hebben veel mensen juist behoefte aan echt contact. Even weg van je scherm, buiten zijn, babbelen en lachen.

Toogi: “En wandelen maakt zo’n gesprek heel makkelijk. Je zit niet tegenover elkaar aan een tafeltje, maar loopt gewoon naast elkaar. Daardoor voelt het minder geforceerd en begin je vanzelf te praten. Voor je het weet, is anderhalf uur voorbij.”

Zola: “Na de wandeling gaan we meestal nog iets drinken. Iemand zei ooit tegen ons: ‘Vroeger moest ik op café en laat opblijven als ik nood had aan een sociale avond. Daarna was ik twee dagen aan het recupereren. Nu heb ik mijn stappen gezet, uren gepraat én lig ik op tijd in bed.’”

Toogi: “Geen kater, geen slaaptekort en wandelen kost niets. Dat zijn best veel troeven.”

Zola: “Je hebt er weinig voor nodig en hoeft niet supersportief te zijn. Ik ben momenteel zeven maanden zwanger en wandel gewoon mee.”

Toogi: “We stappen ongeveer vijf kilometer per uur en wachten geregeld even zodat iedereen kan aansluiten. Op onze vlaggen staat, met een knipoog naar de loopwereld: ‘pace 12:30 min/km’. Ons motto is eigenlijk: samen uit, samen thuis.”

Zola: “Wij zijn stedelingen in hart en nieren. Je hoeft echt niet eerst naar een bos of de Ardennen te rijden voor een fijne wandeling.”

Toogi: “Antwerpen is daar bovendien heel geschikt voor. Brede voetpaden, autovrije straten, mooie pleinen… Zelfs met een grote groep kunnen we hier goed samen wandelen. Eigenlijk willen we van Antwerpen de wandelhoofdstad van de wereld maken.”

Zola: “We wisselen onze routes voortdurend af: het Zuid, Noord, het Eilandje, de kaaien… En ook buurten waar je misschien niet meteen aan denkt. Zo liep een route eens door het Schipperskwartier. Waarom niet? Dat hoort evengoed bij onze stad.

Toogi: “Het leuke is dat zelfs Antwerpenaren onderweg nog nieuwe plekken ontdekken. Een onbekend straatje, een koffiebar, een park: je kijkt anders naar een stad als je erdoor wandelt. Groen zit trouwens verrassend vaak mee in de route. Je kunt door een park wandelen en even later opnieuw midden in de stad staan. Die combinatie vinden we juist leuk.”

Zola: “Absoluut. We schatten dat ongeveer negentig procent de eerste keer alleen komt. Dat is trouwens een van de vragen die we het vaakst krijgen.”

Toogi: “Bij de start vragen we geregeld wie nieuw is. Dan weten de andere deelnemers dat ook. Maar zodra we beginnen te wandelen, gaat het meestal vanzelf: je stapt naast iemand en het gesprek begint automatisch.”

Zola: “Het gebeurt eigenlijk nooit dat iemand de hele wandeling alleen blijft. Dus als je onze Instagram al drie keer hebt bekeken maar nog niet durft: gewoon komen. Bijna iedereen heeft die eerste stap alleen gezet.”

Toogi: “Dat wandelen zoveel vormen kan aannemen. Je kunt een stevige tocht door de natuur maken, maar evengoed anderhalf uur door de stad wandelen, nieuwe plekken ontdekken en onderweg mensen leren kennen.”

Zola: “En je kunt het heel makkelijk inpassen in je leven. Je trekt je schoenen aan en vertrekt. Voor ons draait het om buiten zijn, bewegen en samen onderweg zjin. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn.”