Op huttentocht in Davos Klosters

Davos is wereldwijd bekend dankzij het jaarlijkse World Economic Forum. Wij kwamen hier echter niet om de economische uitdagingen van de planeet te bespreken, wel om de bergen in te trekken. Vier dagen lang volgden we ruige paden, ontdekten we verborgen bergmeren en sliepen we in hutten waar pantoffels klaarstonden en de kachel knetterde. Regen, mist of zonneschijn: elk uur verraste. We beleefden de bergen zoals ze bedoeld zijn: ongerept, warm, soms nat, maar altijd onvergetelijk.

Davos mag dan bekendstaan als het podium voor debatten en speeches, maar voor wandelaars is het vooral een speelterrein van pieken, passen en panorama’s. En tijdens het Explore Camp ontdekten we zelf de charme van deze schitterende regio.

De eerste kilometers stappen we in de regen, of zoals iemand het noemt: liquid sun. Koeienbellen klingelen als soundtrack terwijl we de bergen intrekken. Het pad slingert door pijnbomen en alpenroos, langs mosgroene tapijten en rotsblokken. Onderweg plukken we wilde blauwe bessen die onze tongen knalpaars kleuren.

Na uren wandelen doemt de Fergenhütte op: groene luiken, een kabbelend riviertje ernaast. Binnen trekken we hutsloffen aan (er staan Crocs in alle kleuren van de regenboog klaar) en warmen we ons bij de stoof. Het poppenhuisgehalte is torenhoog: een stapelbed van drie verdiepingen en lampenkappen die rechtstreeks van bij de bomma lijken te komen. Buiten blaft een herdershond zijn kudde bijeen, binnen eten wij gevriesdroogde chili con carne en spelen kaartspelletjes.

De volgende dag wachten ons zwarte salamanders, sneeuwvlokjes en een gems die poseert in de mist. Dit is National Geographic in realtime. We lunchen bij een groenblauw bergmeer. Het pad daagt ons uit met rotsblokken en steile afdalingen, maar elke inspanning wordt beloond met nieuwe panorama’s.

Die avond slapen we in de Seetalhütte: piepklein, zonder wifi of stopcontacten, maar met een sterrenhemel die alles goedmaakt. Het toilet staat buiten, het houtvuur knettert binnen. Eenvoud kan luxueuzer voelen dan eender welk hotel.

Op dag drie trekken we langs een oud smokkelpad richting de grens met Oostenrijk. De zon fonkelt op de bergmeren, de moedigsten onder ons duiken in het ijskoude water. We lunchen en delen Toblerone terwijl de Silvrettagletsjer voor ons ligt. In de verte spotten we marmotten en roofvogels. Tijdens het wandelen filosoferen we volop: “Welk fruit ben jij?”. Het soort gesprekken dat alleen boven de 2000 meter ontstaat.

Onze tocht eindigt in de Silvrettahütte. Die is groter en bemand, met een houten eetzaal uit 1904 en vlierbloesemlimonade die ter plekke gebrouwen wordt. Huttenwaard Marco, tegelijk kok, schoonmaker en verhalenverteller, wijst ons op de zonsondergang vanop het terras. Even later staan we sprakeloos te knikken: fenomenaal, inderdaad.

De laatste dag dalen we af, onze knieën in remstand. Haflinger-paarden grazen in de rivierbedding, we vullen onze drinkflessen bij een geïmproviseerde siroopbar langs het pad en stappen verder tot een taxibusje ons oppikt en ons het laatste stuk naar Klosters voert. Zwitserse volksmuziek schalt uit de speakers, we jodelen uitgelaten mee. Mocht dit een film zijn, dan rolde nu de aftiteling. The End.

Zin gekregen om zelf te vertrekken? Dit was onze route:

•    Dag 1: Naar de Fergenhütte (2141 m)

•    Dag 2: Naar de Seetalhütte (2065 m)

•    Dag 3: Naar de Silvrettahütte (2341 m)

•    Dag 4: Afdalen tot in Alp Sardasca